Fındık, çok yıllık, çalı formunda gelişen ve güçlü bir saçak kök sistemine sahip odunsu bir bitkidir. Toprak yüzeyine yakın çok sayıda sürgün oluşturduğundan ocak sistemiyle yetiştirilir. Doğru dikim normları ve uygun teraslama teknikleriyle tesis edilen bahçelerde fındık ocakları, ortalama 4 ila 6 yıl içinde ekonomik anlamda verim çağına ulaşır.

Çiçeklenme, tozlanma ve döllenme

Fındık, rüzgarla tozlanan (anemofil) ve bir evcikli (monoik) bir bitkidir: erkek çiçekler (kedicikler) ile dişi çiçekler aynı bitki üzerinde, ayrı çiçeklerde bulunur. Karadeniz koşullarında çiçeklenme kış ortasında, çeşide ve yıla göre Aralık ile Şubat arasında gerçekleşir. Giresun’da Tombul ve Palaz çeşitlerinde yapılan gözlemlerde erkek ve dişi çiçeklenmenin Ocak ayında olduğu kaydedilmiştir.

Fındığı diğer meyve türlerinden ayıran en önemli özellik, tozlanma ile döllenme arasındaki uzun süredir. Tozlanma anında dişi çiçeğin yumurtalığı henüz oluşmamıştır; yumurtalık ancak çiçek tozlandıktan sonra gelişmeye başlar ve tohum taslakları Mart ayından itibaren şekillenir. Bu süre boyunca polen tüpü dişi organ içinde bekler. Gerçek döllenme, tozlanmadan yaklaşık 4–5 ay sonra, Mayıs sonu ile Haziran’ın ilk üç haftası arasında, genç meyvelerin çapı 7–10 mm’ye ulaştığında gerçekleşir.

Fındık çeşitlerinin çoğu kendine uyuşmazdır; yani bir çeşidin çiçekleri kendi poleniyle döllenemez. Bu nedenle bahçelerde, çiçeklenme zamanı ana çeşitle örtüşen tozlayıcı çeşitlere yer verilmesi verim için büyük önem taşır. Kıştan yaza uzanan bu uzun ve hassas süreç, fındık tanelerinin sağlam şekilde tutunması ve gelişmesi için iklimsel dengenin ne kadar kritik olduğunu gösterir.